Kijken en Doen: een observatie- en diagnostiekprogramma voor ouders van kinderen met zorgvragen. Een ouder, al dan niet gestimuleerd door bijvoorbeeld de leidster van de peuterspeelzaal, neemt zelf contact op met Kijken en Doen. De pedagogisch medewerker komt op bezoek, of gaat eens mee naar de gewone peuterspeelzaal en helpt de ouder ter plekke met advies of stelt voor het kleintje een paar ochtenden in de week naar de speciale peuterspeelzaal te laten komen. Ten hoogste drie maanden observeren de pedagogen daar letterlijk spelenderwijs de kinderen. Er is nauw contact met de ouders. De ouders waarderen deze aanpak dan ook hogelijk. Dit pilotprogramma duurde twee jaar en is binnenkort afgelopen. De conclusie uit het onderzoek naar tevredenheid en effectiviteit door de Universiteit van Utrecht: “Uit de interviews blijkt dat ouders zich ondersteund hebben gevoeld en dat zij werden ondersteund in het proces van accepteren. Zowel ouders als verwijzers zijn tevreden over het traject. Conclusie: “Kijken en Doen” is een veelbelovende manier om vroegtijdig problematiek te onderkennen bij jonge kinderen.”

Leon Meijer en Jellie Kiefte vinden het jammer dat de provincie deze bij uitstek preventieve en laagdrempelige pilot niet verder financieel ondersteunt tot de jeugdzorg echt aan de gemeenten overgedragen wordt.  De gemeente Ede staat nu voor de puzzel hoe deze succesformule het beste ingepast kan worden in met name de gedachte van Centrum voor Jeugd en Gezin. Een puzzel, want het kost hoe dan ook geld. Maar alle deelnemende partijen zijn ervan overtuigd dat het ook geld oplevert omdat op de lange termijn duurdere jeugdzorg vermeden wordt. En na een uurtje tussen de peuters gezeten te hebben waren de beide raadsleden daar ook van overtuigd. Peuters laten zo veel kanten van zichzelf zien, merkten ze: “Een advies van Kijken en Doen is waardevol, dat kunnen we nu uit de praktijk vaststellen. De medewerkers speelden met ze, verschoonden luiers, veegden de spuug op en weten hoe het thuis toegaat. Ze kennen de kinderen echt. En we merkten dat ze er plezier in hebben om zich door die kleintjes te laten verrassen: hee, dat deed ‘ie vorige week nog niet”. 

Anja van der Marel, de gedragsdeskundige en coördinator van het project, vertelt dat door de langdurige observatie voorkomen kan worden dat het kind het verkeerde etiket krijgt opgeplakt. En dat door de combinatie van observatie en adviezen in een derde van de “gevallen” professionele hulp niet nodig is. Ouders zitten ook niet op een etiket te wachten, is haar ervaring. Ze willen vooral hulp. “Eigenlijk”, zo vat ze het samen, “is het vooral samen nieuwsgierig zijn naar de peuter. En ik ben ervan overtuigd dat deze aanpak veel zwaardere problematiek van gezinnen, kinderen en jongeren kan voorkomen”.

Jellie Kiefte
Leon Meijer
Raadsleden ChristenUnie Ede - commissie MZ