In augustus 2010 presenteerde dit college de bezuinigingsplannen waaronder ca € 560.000 bezuiniging op het minimabeleid (totale omvang ca € 1.2000.000). Vanaf dat moment probeerden wij op constructieve wijze het beleid te veranderen met moties, een tegenbegroting, amendementen, bilateraal overleg, discussies in de raadscommissies en in de raad. Tot en met juli 2011 was er een meerderheid in de raad tegen de voorgenomen bezuiniging op het minimabeleid. Maar na de zomer, op weg naar de raadsvergadering waarin het nieuwe minimabeleid en de begroting zouden worden vastgesteld, was de houding van de collegepartijen 180 graden gedraaid. En was er alleen vanuit de oppositie nog steun voor onze plannen.
Ingepakt door mooie woorden van het college als "maatwerk", "er zal niemand door het ijs zakken"en "heb vertrouwen in het college" klampten CDA, PvdA en VVD zich vast aan de uitgeworpen reddingsboei en SGP liet niet echt van zich horen. In de ogen van de coalitie kon het alleen maar beter worden, de nieuwe regeling is immers een zogenaamde open eind regeling. Dat wil zeggen een regeling zonder een plafond. Dus er is "altijd" geld. En het college wilde bij monde van wethouder Kremers niet meer spreken van een bezuiniging maar een ombuiging. En daarmee was het rookgordijn volledig opgetrokken en voelde de coalitie zich in die mist heerlijk veilig. Niets aan de hand, er komen straks nieuwe beleidsregels, heb vertrouwen, als er geld bij moet dan moet dat gewoon.
Vertrouwen, dat werd nadrukkelijk gevraagd door het college: "Heb vertrouwen dat wij het nieuwe beleid goed gaan invullen, de minima zijn bij ons in goede handen". Maar hoe kun je een college vertrouwen dat in augustus en november 2010 een bezuinigingsmaatregel niet wil doorvoeren vanwege de te grote impact en in juni 2011 die maatregel alsnog toch neemt. En zonder enige argumentatie! En vervolgens ging het college niet in op de financiële onzekerheid van een open-eind regeling. In de stukken staat het glashelder, een stevige bezuiniging van ca € 500.000 op het minimabeleid. Maar in de raad wilden nog de coalitiepartijen, nog het college dit beamen.
Wilde de ChristenUnie dan helemaal niet bezuinigen op het minimabeleid? Het antwoord is nee, niet zolang er andere keuzes te maken waren. En die waren er, we hebben meerdere keren alternatieven naar voren gebracht. En uiteraard is ook de ChristenUnie voor efficiency, voor het nog eens kritisch tegen het licht houden van regelingen en strakker maken daar waar kan. Maar het lijkt wel of men gemakkelijker over de portemonnee van een ander kan beslissen dan over de eigen portemonnee. En in diverse gesprekken met een aantal raads- en collegeleden is mij ook gebleken dat het beeld dat men heeft van hoe een minima rondkomt, verre van de realiteit is. Ik hoop dat de nieuwe wethouder, Gerrie Ligtelijn, hier hard op gaat bijsturen. Zij kent immers de doelgroep als geen ander.
Voor ons woog dit allemaal zwaar. En daar kwam nog bij de in onze ogen verminderde aandacht voor duurzaamheid en de steeds verder achterblijvende sociale woningbouw en het ontbreken van verbeteringen daarvoor. Twee keer hadden we voorgestemd met de kanttekening dat we tegen bepaalde onderdelen waren. Een derde keer was voor ons een brug te ver. We hebben ons niet laten verwarren door de mist, voor ons was de keuze helder maar niet eenvoudig.
Jos van Heuveln
Fractievoorzitter
