Column Cora Otter: 'de week van de toegankelijkheid'

Moeder met gehandicapt kind.jpgmaandag 02 oktober 2017 21:45

De week van het geld, de week van de opvoeding, de dag van de leraar, de secretaresse, de verpleging, de dag van de arbeid…. Het lijkt wel of we voor alles wat we belangrijk vinden een speciale dag of week benoemen. Fractievoorzitter Cora Otter sprak vanavond een column uit in het radioprogramma 'Kerkvenster' op de Lokale Omroep Ede. Otter: 'En nu ik toch bezig ben: deze week is de week van de toegankelijkheid. 'Wat nu weer', denkt u wellicht. Lees hier haar hele column terug.

Uitgesproken column in het programma 'Kerkvenster' d.d. 02 oktober 2017

De week van het geld, de week van de opvoeding, de dag van de leraar, de secretaresse, de verpleging, de dag van de arbeid…. Het lijkt wel of we voor alles wat we belangrijk vinden een speciale dag of week benoemen. En nu ik toch bezig ben: deze week is de week van de toegankelijkheid. 'Wat nu weer', denkt u wellicht. Toegankelijkheid gaat over meedoen, erbij horen. Over een ‘inclusieve samenleving’ waarin iedereen er mag zijn, ongeacht zijn of haar beperkingen of talenten. Een thema wat mij bezig houdt en wat ik graag onder de aandacht breng.

De toegankelijke, inclusieve samenleving heeft een stimulans gekregen door het VN-verdrag voor de rechten van de mens met een beperking. Nederland heeft dat verdrag geratificeerd, wat wil zeggen dat Nederland de doelstelling onderschrijft en er mee aan de slag gaat. Ook in Ede wordt er hard aan gewerkt. Want veel zaken zijn lastig als je een handicap hebt: denk aan onderwijs, aan wonen, openbaar vervoer. Maar ook voor mensen met een verstandelijke beperking wordt de samenleving almaar ingewikkelder: steeds meer zaken moeten digitaal geregeld worden, en wat als je die computer niet snapt? Of mensen die laaggeletterd zijn, en brieven van overheidsinstanties, de zorgverzekering of de school van hun kind niet goed kunnen lezen. Mensen voor wie het ouder worden praktische obstakels met zich meebrengt, met psychiatrische problematiek, een chronische aandoening, en ga zo maar door….

Ik zal u wat voorbeelden geven uit mijn eigen omgeving.

  • Ik denk dan aan een jongen van 10 jaar. Op het eerste gezicht ziet hij er gezond uit, maar vanwege zware epilepsie heeft hij een hulphond. Deze hond waarschuwt op het moment dat er een epileptische aanval aan komt, en zo kan letsel voorkomen worden. Een hulphond is herkenbaar aan zijn opvallende hesje. Maar weet u hoe vaak de moeder van deze jongen uit moet leggen dat deze hond niet zomaar een hond is, en uit moet leggen waarom de hond mee gaat de supermarkt in, het restaurant in?
  • Ik denk aan een jonge vader die rolstoelgebonden is. Hij wil graag zijn kinderen ‘gewoon’ naar school brengen, maar wordt belemmerd door andere ouders die hun auto of bakfiets zo parkeren dat er met een rolstoel geen doorkomen aan is. Daarna komen nog eens de drempels van het schoolgebouw…
  • Ik denk aan ouderen, velen van hen hebben moeite met digitalisering. Steeds meer zaken moeten geregeld worden via de computer. Afspraak bij de gemeente? “Doet u dat maar via internet”. Verwijzing van de huisarts naar het ziekenhuis? “Om uw afspraak te bekijken kunt u inloggen op e-zorg”. Hoe ontmoedigend is dat!
  • Ik denk aan een vrouw met een verstandelijke beperking. Ze woont zelfstandig met begeleiding, en wil ook graag zo zelfstandig mogelijk zijn. Rekenen kan ze nauwelijks, en bij het boodschappen doen in de supermarkt is het afrekenen bij de kassa dan ook een flinke hobbel. U kunt wel raden hoe het voor haar voelt als mensen achter haar in de rij staan te zuchten….

Met het VN-verdrag en de inzet op gemeentelijk niveau zijn we er niet. Met alleen woorden en goede bedoelingen is integratie van mensen met een beperking nog geen praktijk. Het komt er op aan dat we met elkaar een inclusieve samenleving vorm geven. Meedoen voor iedereen moet de norm gaan worden, en daarvoor is nog een weg te gaan.

We kunnen daar allemaal iets aan bijdragen. Niet vanuit de gedachte dat mensen met een beperking ‘zielig’ zijn of zichzelf niet redden. Maar juist vanuit de insteek dat zij zo volwaardig mogelijk mee kunnen doen, maar daar wel een extra steuntje voor nodig hebben.

Wat mij betreft is dat ook vanuit de Bijbelse opdracht oog te hebben voor elkaar. Zoals naar voren komt in de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Die man hielp een ander die het zelf niet redde. Maar ging vervolgens ook weer verder met zijn eigen bezigheden. Zo zorgde hij ervoor dat een medemens verder kon in het leven, zonder hem blijvend afhankelijk te maken.

Deze week dus de week van de toegankelijkheid. Kijkt u in uw eigen omgeving met me mee hoe we Ede een stukje toegankelijker kunnen maken? Ik denk dat Ede daar mooier van wordt!

Cora Otter-van den Bosch, fractievoorzitter
E. cora.otter@ede.nl

« Terug