Volgens Marsha merken veel jonge Edenaren dat de stap van studentenhuis naar eigen woning nauwelijks te maken is. Zij ging langs bij een net afgestudeerde jongere die nog steeds in een studentenhuis woont, samen met anderen die al langere tijd zijn afgestudeerd. Niet uit keuze, maar omdat er geen betaalbare alternatieven zijn. Dat beeld herkent zij breder. Het laat zien dat de woningmarkt voor jongvolwassenen vastzit.

Met de modelhuisjes wil Marsha laten zien dat dit geen individueel probleem is, maar een gezamenlijke opdracht voor de gemeente en woningcorporaties. Zij pleit voor meer kleine en betaalbare woningen voor jongeren en starters, en voor nieuwe woonvormen. Daarbij denkt zij aan woonprojecten waar jongeren voorrang krijgen, of aan vormen waarbij vrienden samen een woning kunnen huren en de ruimte delen. Door beter te luisteren naar jongvolwassenen die in Ede willen blijven, maar vastlopen, kan woonbeleid volgens haar beter aansluiten op de praktijk.